Wat kost een stockbreuk in een productiebedrijf?

Bij een productiebedrijf zit de schade van een materiaaltekort niet in een gemiste verkoop, maar in verloren tijd: een lijn die stilvalt, trager opstart of omgegooid moet worden. De berekening telt daarom drie posten die je per jaar kan meten: stilstand, spoedzendingen en de tijd die planning en inkoop kwijt zijn aan het opvangen van tekorten.

Kijk uit met beschikbaarheidspercentages. Dat 95% van je materialen op tijd binnen is, zegt weinig: de lijn draait pas als alles er is, en dat ene ontbrekende onderdeel legt de hele lijn stil. Weeg materialen dus naar wat ze kunnen stilleggen in plaats van naar hun prijs of hun aandeel in je artikelbestand. Een goedkoop onderdeel dat de lijn stopt, verdient dezelfde aandacht als een duur onderdeel.

De moeilijkste invoer is de kost per stilstanduur. Tel daarvoor drie dingen samen: de machinekost per uur, de loonkost van de ploeg die staat te wachten, en de dekkingsbijdrage die je in dat uur niet produceert. Om een idee te geven bij grote industriebedrijven: volgens het Siemens-rapport The True Cost of Downtime gaat de kost van ongeplande stilstand in de auto-industrie tot $2,3 miljoen per uur, en verliezen de 500 grootste bedrijven ter wereld er jaarlijks samen zo'n $1,4 biljoen aan, 11% van hun omzet.

Boetes voor te late levering en klanten die ongelukkig aan hun nieuwe aankoop beginnen, staan bewust niet in de berekening: ze verschillen te sterk per contract en per klant om generiek te rekenen. De schatting is daarom een ondergrens van de werkelijke kost.